Ze waren een beetje geïrriteerd, de dames aan het tafeltje naast mij in de Bijenkorf. Terwijl ik mijn kopje thee dronk en op een vriendin wachtte, was er tussen het drietal ineens een gesprek ontstaan dat redelijk vinnig was. Het waren overigens niet de gebakjes die ter discussie kwamen, want die verdwenen in net zo’n snel tempo als de zinnen die over tafel vlogen, maar het was een ooglidcorrectie die blijkbaar had plaatsgevonden. Het doelwit van de twee sportief geklede vrouwen met warme vesten, die erg op elkaar leken, was de dame tegenover hun. Een charmante verschijning in een kleurig jurkje en hoge hakken.
Ze zou zichzelf wat hebben aangedaan met die onzin. En waarom? Omdat uiterlijk zo belangrijk was, of omdat ze misschien bang was niet meer mee te tellen? Het is toch niet erg als mensen zien hoe oud je bent? Ze moest zichzelf niets wijs maken, want met alleen een oogcorrectie verbloem je echt je leeftijd niet.
Het kleurige jurkje ketste met haar kin omhoog terug dat het daar niets mee te maken had. Dat ze er niet jonger maar minder moe door uit was gaan zien. En dat ze daar heel blij mee was. De warme vesten leken haar niet te horen. Zij zouden nooit, echt nooit aan zichzelf laten prutsen. Het zijn tenslotte hele ingrijpende operaties, veel te link, zo vlak bij je ogen en vast nog heel duur ook. Ik sloeg mijn hand voor mijn mond om niet hardop te lachen om die laatste suffe zin.
Het kleurige jurkje stond op en liet weten dat het leuk was ze tegengekomen te zijn, maar ze moest verder. Ze verliet met snelle kordate stapjes het restaurant. Mooie aftocht. Good for her!
Maar of ze zich zo kordaat voelde als ze liep, betwijfelde ik ten zeerste.
Mijn vriendin arriveerde op ongeveer hetzelfde moment en we besloten direct de Bijenkorf onveilig te maken. Op de damesafdeling zag ik het kleurige jurkje lopen. Haar ogen rood van het huilen. Ik had graag teruggegaan naar die twee vesten in het restaurant die nog zaten ‘na te roddelen’ om ze te vragen;
Zien jullie de dingen zoals ze ZIJN? Of zien jullie de dingen zoals JULLIE zijn?
Maar of ze die vraag begrepen zouden hebben….
Jacqueline Karelsen
Filed under: Column | 2 Comments
Meer zelfvertrouwen in 2012
Twee weken voor Kerst had ze haar eerste sessie bij mij. ‘Voor 2012 wens ik mijzelf meer zelfvertrouwen’. Ze sprak het uit met een zucht. ‘Nou eens een keer de dingen doen zonder steeds te twijfelen aan van alles. Gewoon zelfverzekerd door het leven stappen’. Ze kan zich uren van te voren al druk maken over of het wel goed zal gaan, hoe ze overkomt, wat men van haar zal denken, of ze goed genoeg is en of ze wel leuk genoeg is. ‘Ik haat dat samengeknepen gevoel dat ik zo vaak heb! En het lijkt de laatste tijd wel of dat steeds erger wordt. Ik zou wel eens willen weten hoe het voelt als je daar geen last van hebt’. Ze kijkt langs me heen in de verte alsof ze daar het antwoord ziet. ‘Lijkt me heerlijk’, komt er na even stilte nog achteraan.
Ze vertelde dat ze wel eens vlak voor een grote meeting met een moeilijke klant in de toilet voor de spiegel was gaan staan om zichzelf hardop toe te spreken dat ze goed is in wat ze doet en dat ze zich geen zorgen hoeft te maken. Het lukt haar niet zichzelf te overtuigen, maar anderen kunnen dat evenmin. Haar omgeving vindt het geweldig wat ze neerzet, maar het komt niet binnen. Ze baalt dan weer van iets wat ze in haar ogen beter had kunnen doen en voelt geen sprankje euforie. Het gevolg is dat ze nog harder gaat werken en alles nog beter gaat voorbereiden.
Mijn laatste cliënte in de laatste week van 2011 is een jonge vrouw die ik al een tijdje ken. Ze is net overgestapt naar een ander bedrijf waar ze een prachtige functie heeft aanvaard. We praten even bij voor we aan de slag gaan, want ze is vol van haar eerste dagen. Ze is met haar neus in de boter gevallen, omdat haar nieuwe avontuur was begonnen met een grote kerstborrel. Daar had ze kennis gemaakt met al haar collega-managers.
Met name een gesprek met een flamboyante dame, die ook deel uitmaakt van het managementteam, was enorm stimulerend geweest. Deze vrouw had tijdens de borrel met verve een verhaal gehouden voor het hele bedrijf waar ze met bewondering naar had geluisterd. Het had indruk gemaakt. Ze was vastbesloten er voor te zorgen veel van haar te gaan leren. ‘Dat is mijn wens voor 2012! Zij is echt een voorbeeld’. In de vaart van haar verhaal noemde ze de naam van deze, blijkbaar indrukwekkende, persoonlijkheid en ik kon een glimlach niet onderdrukken. Het was de cliënte die twee weken daarvoor bij mij haar eerste sessie had gehad.
Jacqueline Karelsen
Filed under: Column | Leave a Comment
